Wieża Babel

Autor tekstu: Zbigniew Chorąży



Biblijna wieża Babel została zbudowana około roku:


2269 p.n.e.

2242 p.n.e.

2234 p.n.e.

według Strażnicy świadków Jehowy

według Gene Faulsticha [1]

według babilońskich map nawigacyjnych [2]

Są to daty bliskie lub mieszczące się w okresie panowania Naramsina, króla Akadu (2291 - 2255), wnuka Sargona I.

Dokładniej rzecz ujmując, wymienione daty dotyczą wieży - ziguratu zbudowanego w Babilonie. A zatem niekoniecznie musiała to być wieża Babel wspomniana w Rdz 11/1 - 9.

Aby być w zgodzie z Biblią, należałoby uznać, iż Amoryci w Akadzie to potomkowie Noego, a dokładniej jego syna, Sema. Sem według mojej chronologii [3] żył w latach 2205 - 1605 p.n.e.

Według Flawiusza (DDI 1/115 - 119) biblijną wieżę zbudował Nimrod w Babilonie przy pomocy innych potomków Noego. Flawiusz przytacza też cytat z proroctw Sybilli:


"Gdy jeszcze wszyscy mówili jednym językiem, jacyś ludzie zbudowali wieżę niezmiernie wysoką, zamierzając wedrzeć się po niej do nieba. Ale bogowie nasłali wichry, które zwaliły ich wieżę i każdemu dali osobny język. Stąd właśnie pochodzi nazwa miasta Babilonu."


Dokładną wersję podaje apokryficzna Księga Jubileuszów w 10/18 - 26 [4]:


"W pierwszym roku drugiego tygodnia trzydziestego trzeciego jubileuszu Peleg pojął żonę imieniem Lomna, córkę Sinara. Ona urodziła mu syna w czwartym roku owego tygodnia. On dał mu imię Reu, gdyż mówił: oto synowie ludzcy stali się źli, z przewrotnym usposobieniem, gdyż wybudowali miasto i wieżę dla siebie w ziemi Szinear. Wyruszyli z ziemi Ararat w kierunku wschodnim do Szinear, gdyż za dni jego pobudowali miasto i wieżę mówiąc: wznieśmy się wysoko aż do nieba. Zaczęli więc budować. W czwartym tygodniu zaczęli wypalać cegły w ogniu i cegły te stały się dla nich kamieniem. Zaprawą murarską była im smoła, którą wydobywali z morza i ze źródeł wodnych w ziemi Szinear. Budowano ją przez czterdzieści trzy lata. Jej szerokość wynosiła dwieście trzy cegły. Wysokość zaś cegły była jedną trzecią jej długości. Wieża wznosiła się na wysokość pięciu tysięcy czterystu trzydziestu trzech łokci i dwóch piędzi. Trzynaście zaś stadiów liczył /jej mur/.(...) Pan zaś zesłał silny wiatr na wieżę i przewrócił ją na ziemię. I oto znajduje się ona między Aszurem i Babilonem."


Mamy tu wiele cennych informacji, choć niektóre wydają się być nierealne. Księga Jubileuszów pisana była w II wieku p.n.e., więc łokcie i stadia dotyczą miar greckich:

1 stadion = 204 m

1 łokieć = 0,51 m

1 piędź hebr. stara = 0,222 m


Obwód wieży u podstawy miał 13 stadiów czyli 2652 m. A zatem jeden bok kwadratowej podstawy miał 663 m. Natomiast wysokość wieży była 2771,27 m.

Te dwie wielkości są zupełnie nierealne. Jeżeli na jednym boku podstawy ułożono 203 cegły, to jedna cegła miałaby długość 326 cm. Niemożliwością byłoby wypalanie takich cegieł. Realne byłoby stosowanie cegieł o długości 32,6 cm. Z całą pewnością dane liczbowe w tej relacji zostały dziesięciokrotnie zawyżone. Tego typu manipulacja miała już miejsce w Biblii, w Księdze Wyjścia, przy dokonywaniu spisów Izraelitów. Ich liczbę autor lub redaktor również zawyżył dziesięciokrotnie.

Możemy zatem przyjąć, że budowana wieża miała 277,13 m wysokości, a bok podstawy miał 66,3 m.

Ani Księga Jubileuszów, ani żaden inny dokument nie ujawniają techniki budowania wieży. Należy więc zastosować pewne analogie.

Według Roberta Koldeweya, który badał ruiny ziguratu w Babilonie, wieża posiadała siedem kondygnacji. Załóżmy, że każda kondygnacja wieży Babel była klasycznym, coraz mniejszym sześcianem. Możemy więc ułożyć równanie:


    I         II             III           IV               V             VI           VII

66,3 + 66,3-x + 66,3-2x + 66,3-3x + 66,3-4x + 66,3-5x + 66,3-6x = 277,13

Stąd wyliczamy x = 8,9. Najwyższa kondygnacja była więc sześcianem o boku równym 12,9 m. Mogła ona być elementem bez określonego celu, mogła też być budowlą świątynną. Przekaz zarówno biblijny jak i Księga Jubileuszów nic w tej kwestii nie mówią.

Otrzymaliśmy realny i bardzo rozsądny technicznie wynik. Mając wymiary siedmiu kondygnacji, można teraz łatwo wyliczyć całkowitą kubaturę budowli. Miała ona 698178 m3.

Aby możliwe było sprawne budowanie, niezbędny był racjonalny sposób transportu materiałów na kolejne poziomy budowli. Wydaje się, że rozwiązaniem najlepszym i najbezpieczniejszym byłby wewnętrzny szyb o przekroju 3 m x 3 m. W tym szybie spiralnie budowana drewniana konstrukcja schodkowa umożliwiała transport materiałów. Na każdej ścianie szybu była platforma 1m x 1m, potem pięć schodków i znów platforma 1m x 1m. Każdy schodek miałby wówczas 25 cm szerokości i wysokość 10 cm. W ten sposób każda kondygnacja schodkowa byłaby w odległości 2 m nad niższą i pod wyższą. Powiększenie wysokości stopnia do 15 cm dawałoby odległość między kondygnacjami równą 3 m bez zmiany innych wymiarów. Cały szyb miałby objętość 2404 m3. Tę wielkość należy odjąć od objętości całej budowli.

Otrzymamy wynik 695774 m3. Wieżę budowano przez 43 lata. Budowano więc przez 15706 dni. Dzielimy teraz objętość przez ilość dni i otrzymujemy 44,3 m3. Taką ilość cegieł, smoły i ziemi zużywano średnio w ciągu każdego dnia. Jest to wynik całkiem realny.

Współcześnie dla wyobrażenia sobie wielkości biblijnej wieży warto wiedzieć, że bok podstawy był 3,5 razy krótszy od boku podstawy piramidy Cheopsa w Egipcie, natomiast wieża była prawie dwa razy wyższa od tejże piramidy.

Księga Jubileuszów wyklucza budowanie biblijnej wieży Babel w Babilonie. Była ona postawiona między Babilonem i Aszurem. Obie miejscowości dzieli odległość około 340 km. Ponieważ piramidy schodkowe budowano tylko w Mezopotamii dolnej, można domniemywać, że powyższa wieża została zbudowana w pobliżu Sippar lub Dur-Kurigalzu [5]. Obie miejscowości były między Babilonem i Aszurem.

Materiały ze zburzonej wieży Babel mogły z powodzeniem posłużyć do późniejszej budowy ziguratu w jednej z tych miejscowości.

W Dur-Kurigalzu ( ob. Akarkuf ) Kasyci zbudowali zigurat w XIV wieku p.n.e., dzisiaj też będący w ruinie. Dlatego pozostałości po prawdziwej wieży Babel zapewne nigdy nie zostaną odkryte.



A – zigurat w Ur

B – piramida Cheopsa w Gizie

C – wieża Babel według Księgi Jubileuszów (po weryfikacji)

D – zigurat Etemenanki w Babilonie według analiz Koldeweya

E – zigurat Etemenanki w Babilonie według relacji Herodota





DDI

Skróty w tekście:

Józef Flawiusz, Dawne Dzieje Izraela




[1]

[2]



[3]

[4]

[5]

Przypisy:

Ch.E. Sellier, Brian Russell, Tajemnice Biblii , Warszawa 1995, s. 115

Gene Faulstich – założyciel Instytutu Badań Chronologii Historii.

Tamże. Aleksander Wielki po wejściu do Babilonu w roku 331 p.n.e. znalazł mapy nawigacyjne.

chronologia biblijna autora artykułu w oparciu o oficjalny kalendarz żydowski - w roku 3761 p.n.e. - narodziny Adama

Apokryfy Starego Testamentu , Warszawa 2000 – Vocatio

Michael Roaf, Mezopotamia , Warszawa 1998 , s. 141


Zbigniew Chorąży, sierpień 2006


Powrót do strony tytułowej


Powrót do listy artykułów